Nietoperze

    Nietoperze (Chiroptera) są jedna z najbardziej interesujących przy tym mało znanych grup ssaków. Wraz z ptakami są jedynymi współcześnie żyjącymi na Ziemi kręgowcami, które opanowały zdolność aktywnego lotu.Ich kończyny przednie przekształcone są w błoniaste skrzydła, zaś tylne, zaopatrzone w pazurki, śluza do poruszania się po podłożu oraz do zawieszania się na spoczynek.
Nietoperze są drugim, po gryzoniach, rzędem ssaków pod względem liczby gatunków – znanych jest ich ok. 970 (w Polsce dotychczas stwierdzono 25 gatunków do niedawna było ich 21). Występują niemal na całej kuli ziemskiej, najliczniej w tropikach. W puszczy Amazońskiej żyje ponad 100 gatunków tych zwierząt.

   U nietoperzy występuje ogromna różnorodność sposobów odżywiania się. Większość gatunków jest owadożerna, ale istnieją także gatunki drapieżne, rybożerne, owocożerne, a trzy południowo-amerykańskie gatunki wampirów przystosowały się do odżywiania krwią ptaków i ssaków.
Nietoperze na ogól nie budują schronień lecz wykorzystują najrozmaitsze kryjówki zarówno naturalne (dziuple drzew, jaskinie), jak i zbudowane przez człowieka. Można je spotkać niemal wszędzie – na strychach, w piwnicach, za okiennicami, pod mostami, w studniach, we wszelkiego rodzaju podziemiach.

Akademia naturalna

klaster hibernujących nietoperzy

   Niezwykła cecha tych ssaków jest zdolność do echolokacji. Zdecydowana większość gatunków w czasie lotu emituje ultradźwięki, które jako echo wracają do ucha informując o otoczeniu. Ten niezwykły „radar” został poznany przez naukowców dopiero 50 lat temu.

    Pętla Boryszyńska jest domem nieco ponad 35 tys. nietoperzy. Występuje tutaj głównie 9 gatunków:

  • Nocek duży(Myotis myotis)
  • Nocek Rudy (Myotis daubentonii)
  • Nocek Natterera (Myotis nattereri)
  • Nocek Brandta/ wąsatek (Myotis brandtii)
  • Nocek Łydkowłosy (Myotis dasycneme)
  • Mroczek późny (Eptesicus serotinus)
  • Gacek brunatny (Plecotus auritus)
  • Mopek (Barbastella barbastellus)

    W styczniu każdego roku odbywa się liczenie nietoperzy na terenie Rezerwatu Nietoperek. W tym celu grupa chiropterologów z całej Europy „spotyka się” w podziemiach i spisuje napotkane osobniki.